در روايت است كه پيامبر فرمود : هر گاه ديديد كه اهل معصيت ، از نعمتهاى خدا برخوردارند ، بدانيد كه به آنها مهلت داده شده و سرانجام گرفتار ميشوند . سپس همين آيه را تلاوت فرمود . از على ع نيز روايت شده است كه : اى فرزند آدم ، هر گاه ديدى كه خداوند نعمتهاى خود را پياپى به تو ميدهد ، بترس ! فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا : آرى مردم ستمكار دچار عذاب شدند و نسل آنها منقرض شد . وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ : ستايش خدايى راست كه پروردگار جهانيان است و دشمنان را هلاك و كلمهء پيامبران را بلند مىكند . در اينجا خداوند متعال خود را ستايش مىكند ، بخاطر اينكه اصل آنها را از بين برده و آثار آنها را محو كرده است ، زيرا تمام وسائلى كه براى هدايت آنها لازم بود - يعنى فرستادن پيامبران و مبتلا كردن آنها به سختىها و آسايشها ، محنت‌ها و خوشيها و غمها و شاديها و مبالغهء در ترسانيدن و تنبيه آنها و حد اكثر مهلت - براى آنها فراهم كرده است و آنها ايمان نياورده‌اند . اينها همه حاكى از لطف پروردگار هستند و سزاوار است كه در برابر اين كارها ستايش شود . علاوه بر اين ، مردم مؤمن را تعليم مىدهد كه خدا را حمد كنند ، زيرا شر ستمكاران را از سر آنها كوتاه و آنها را هلاك كرده است ، اين خود بزرگترين نعمتى است كه خدا را مستوجب حمد مىسازد . در روايت است كه : فضيل بن عياض از امام صادق ع پرسيد : پرهيزكار كيست ؟ فرمود : - پرهيزكار كسى است كه از حرامهاى خدا دورى و اجتناب كند . كسى كه از امور مشتبه ، نپرهيزد ، گرفتار حرام مىشود بدون اينكه حرام را بشناسد و كسى كه كار زشتى را بنگرد و با داشتن قدرت ، در صدد منع آن برنيايد ، دوستدار معصيت خداست . و چنين كسى دشمنى خود را با خدا آشكار كرده است . كسى كه باقى ماندن ظالم را دوست بدارد ، دوستدار معصيت خداست . خداوند براى هلاك كردن ستمكاران ، خود را حمد كرده و فرموده است : فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ